Waloryzacja emerytur w marcu 2027 roku może okazać się najniższa od niemal dziesięciu lat. Wstępne założenia budżetowe przyjmują średnioroczną inflację na poziomie około 2,5 procent oraz realny wzrost przeciętnego wynagrodzenia rzędu 3,4 procent. Po podstawieniu tych wartości do ustawowego wzoru wskaźnik waloryzacji wynosi 3,18 procent. Niezależne instytuty ekonomiczne szacują go nieco wyżej, w okolicach 3,48 procent.
Dla porównania w marcu 2026 roku świadczenia wzrosły o 5,3 procent, a minimalna emerytura podniosła się z 1878,91 złotych do 1978,49 złotych brutto. Mechanizm uruchamiany jest automatycznie pierwszego marca każdego roku, a jego podstawą jest średnioroczna inflacja za poprzedni rok kalendarzowy powiększona o co najmniej 20 procent realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia.
Ile wyniosą świadczenia po marcu 2027
Przy wskaźniku na poziomie około 3,48 procent minimalna emerytura wzrośnie do kwoty nieco ponad 2047 złotych brutto, co po potrąceniach daje około 1863 złote miesięcznie na koncie. Senior pobierający 3000 złotych brutto zyska dodatkowo około 95 złotych brutto.
Niski wskaźnik uderzy też w trzynastą emeryturę, która jest powiązana z wysokością minimalnego świadczenia zasadniczego. Dla budżetu państwa oznacza to miliardowe oszczędności i łatwiejsze opanowanie deficytu, a ostateczny kształt wskaźnika poznamy na początku przyszłego roku, po ogłoszeniu danych przez Główny Urząd Statystyczny.
Dwa warianty zmian rozważane przez rząd
Pierwsza propozycja zakłada waloryzację kwotowo-procentową, czyli stałą podwyżkę 100 lub 150 złotych dla najuboższych świadczeniobiorców. Druga przewiduje zwiększenie udziału realnego wzrostu płac w algorytmie z 20 do 35 procent, dzięki czemu emeryci w większym stopniu korzystaliby ze wzrostu wynagrodzeń osób pracujących. Rząd nie wyklucza wdrożenia tych modyfikacji.
Obecny system opiera się na zasadzie zdefiniowanej składki — wysokość wypłaty zależy od sumy zgromadzonych składek podzielonej przez średnie dalsze trwanie życia ogłaszane przez GUS. Wiek emerytalny wynosi 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn, a minimalne świadczenie przysługuje przy stażu pracy 20 lub 25 lat. Jeśli zgromadzony kapitał jest zbyt niski, państwo dopłaca różnicę do minimum.