„Myślę, że lepiej będzie, jeśli jeszcze raz przejrzysz swój kontrakt, zanim wydasz mi rozkazy”.
Jej głos był spokojny, ale ostry jak dobrze naostrzony nóż.
Przez chwilę nikt nic nie rozumiał. Potem cisza zmieniła się w cichy szmer. Ludzie zaczęli szturchać się nawzajem, szepcząc. Dowódca stał nieruchomo, marszcząc brwi.
„Co masz na myśli?” zapytał zirytowany.
W tym momencie dyrektor kompanii wstał. Było jasne, że nie może już usiedzieć w miejscu. Zrobił kilka szybkich kroków korytarzem, z napiętą miną, i zatrzymał się obok Eleny.
„Proszę pani… proszę mi wybaczyć” – powiedział niemal szeptem, ale wystarczająco głośno, by go usłyszeć.
Wszyscy zamarli.
Victoria zamrugała kilka razy, nie rozumiejąc, co się dzieje. Alexandru spojrzał z dyrektora na kobietę i z powrotem, z niepokojem, który zaczynał ściskać jej żołądek.
Elena powoli wstała.
„Nie musisz mnie przepraszać” – powiedziała cicho. „Ale może powinieneś usłyszeć je od innych”.
Dyrektor przełknął ślinę i zwrócił się do dowódcy.
„Panie dowódco… to pani Elena Vasilescu. Właścicielka firmy”.
Słowa spadły jak grom z jasnego nieba.
W kabinie rozległo się zbiorowe westchnienie. Kobieta z tyłu zakryła usta dłonią. Mężczyzna wyszeptał: „To niemożliwe…”.
Twarz Wiktorii zbladła. Diamenty na jej szyi nie lśniły już tak mocno.
Alexandru oniemiał. Po raz pierwszy od wielu lat nie wiedział, co powiedzieć. Zaschło mu w ustach.
„Ja… nie wiedziałem…” – wyjąkał.
Elena spojrzała mu prosto w oczy.
„Dokładnie” – powiedziała. „Nie wiedziałeś. A jednak osądzałeś”.
Jej słowa nie były wypowiedziane ze złośliwością, ale uderzyły mocniej niż jakikolwiek krzyk.
„Każdego dnia” – kontynuowała – „ludzie tacy jak ty decydują, kto zasługuje na szacunek, a kto nie, jedynie po ubiorze i wyglądzie. Dzisiaj się myliłeś. Ale problem w tym, że zazwyczaj nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy”.
W samolocie zapadła przytłaczająca cisza.
Victoria powoli opadła na swoje miejsce, unikając spojrzeń. Po raz pierwszy nie miała nic więcej do powiedzenia.
Alexandru spuścił głowę.
„Przepraszam” – powiedział, tym razem szczerze.
Elena lekko skinęła głową.
„Mam nadzieję” – odpowiedziała. „Bo szacunek nie zależy od pozycji. Zależy od charakteru”.
Potem wziął książkę i usiadł z powrotem, jakby nic się nie stało.
Reżyser stał nieruchomo przez kilka sekund, a potem wrócił na swoje miejsce.
Wkrótce potem samolot wystartował.
Ale atmosfera już nie była taka sama.
Kilka pasażerów w milczeniu patrzyło przez okno. Inni rozmyślali o swoich własnych czynach, o momentach, w których zbyt pochopnie ocenili sytuację.
A Alexandru, w kokpicie, nie mógł już zaznać spokoju.
Po raz pierwszy od dziesięcioleci zadawał sobie pytania.
A gdzieś, przy oknie, Elena znów czytała.
Tak samo prosto. Tak samo spokojnie.
Ale tym razem wszyscy patrzyli na nią innymi oczami.